20 augustus 2010 | door Heb je dat ook wel eens, dat iemand je iets vertelt en dat je denkt, waar heb ik dat eerder gehoord? Het overkwam me gisteren. Een collega van me vertelde een verhaal, het ging over bloemen. Wat was het geval, een van de specialisten op de polikliniek vindt het erg belangrijk dat in zijn spreekkamer verse bloemen staan. Het interessante is dat het in workshops van Prima Poli ook vaak als voorbeeld wordt aangedragen. Wat is dat toch?
Je kan je afvragen wat bloemen toevoegen aan een spreekkamer. Ik weet het niet, het fleurt de boel in ieder geval op. Op verschillende poliklinieken, in verschillende ziekenhuizen, laait toch zo nu en dan de discussie hierover behoorlijk fel op. En de discussie over wel of niet verse bloemen, wordt meer en meer voor allen een big deal.
Waarom?
De bloemen lijken wel een symbolische waarde te krijgen. Misschien is het ook wel zo: als we na gaan denken over nieuwe manieren waarop we onze polikliniek en onze werkwijze in gaan richten, dan gaan we dat doen. Verse bloemen, dat willen we graag. Tja, als dat al niet kan…
En daarna volgt discussie, maar hoe doen we dat dan? En wie neemt ze mee? Maar waar gaan we ze halen? Wie gaat dat betalen? Daar hebben we helemaal geen budget voor! De ja-maars zijn niet te tellen in de discussie die volgt. Het lastige van de discussie is, binnen de bestaande structuren, of bijvoorbeeld binnen de begroting, is het vaak ook echt niet mogelijk. Het doet me altijd wat denken aan de uitspraak van Fred Lee, in het boek If disney ran your hospital: Structure eats culture for lunch, every day again. Dan is het erg geruststellend om te weten dat de verse bloemen in de spreekkamer er inmiddels gewoon staan, (almost) every day again.