7 juli 2010 | door Op Skipr was een interessante collumn te lezen: http://www.skipr.nl/blogs/ruimte-voor-zelfsturing-compenseert-schraal-budget-58682.html
De strekking van het stuk is dat de zorgprofessionals een dikke onvoldoende geven aan de politiek en zorgverzekeraars, zo blijkt uit onderzoek van Menzis. Schrale budgetten, hoge werkdruk en de vele administratieve verplichtingen zijn hiervan de onderliggende redenen. De helft (!) overweegt wel eens een baan buiten de zorg te zoeken. Dit is een dramatische constatering gelet op het arbeidsmarktprobleem waarmee de zorg de komende jaren geconfronteerd gaat worden: wat nou concurrentie om de patiënt, concurrentie om de zorgprofessional wordt het veld waarop de zoginstellingen ten strijde zullen trekken en nu al strijd leveren!
De oplossing zoekt de heer Aghina in het stimuleren van het werkplezier door ruimte te geven en laten aan zelfsturing. Zorgprofessionals zijn gebaat bij meer ruimte.
Prachtig, helemaal mee eens! En hoe doe je dat nou, meer ruimte geven?
De ervaringen met Prima Poli en andere, vergelijkbare, verandertrajecten laten een interessante paradox zien: hoe steviger kaders neergezet worden, hoe meer ruimte er ontstaat binnen die kaders. Deze kaders fungeren als een soort boeien, die richting-gevend zijn voor de ruimte die ingevuld kan worden. Het invullen zal wel ondersteund moeten worden: zowel methodisch, met training, coaching en intervisie. De methoden en technieken richten zich niet op het “implementeren” van een best practice, integendeel, ze richten zich op het creëren van een eigen “best practice”, die naadloos aansluit bij het eigen werk. Per definitie zal deze best practice niet zomaar werken in een ander team. Hierover met elkaar in gesprek gaan, door als team het eigen werk te verbeteren: dat leidt tot de creativiteit, de inspiratie, het werkplezier en de nieuwe energie waarnaar we op zoek zijn.
Ruimte zonder richting en ondersteuning, leidt tot dobberen. En dat is vervelend, want dobberen heeft het risico dat het ontaard in één van de vele verbetertrajecten die verzanden in een vergadercircus van goede bedoelingen en halfbakken doorbraken.