Wachtverzachters

De inrichting van wachtkamers in ziekenhuizen is bijna zonder uitzondering dramatisch: ongemakkelijke stoelen, vaak met elkaar verbonden waardoor ze niet te verplaatsen zijn en de hele rij het merkt als iemand opstaat of gaat zitten, stukgelezen lectuur van maanden oud op een krakkemikkig leestafeltje, ongeïnspireerde rommel aan de muur, verwelkte planten in de hoek en als je geluk hebt, kan je oploskoffie uit een automaat krijgen en is er ergens een streep daglicht te zien. Alles bij elkaar is het een ongeïnspireerde omgeving die niet in de buurt komt van de “healing environment” die momenteel zo hot is.

Het is geen wonder dat patiënten vaak lang moeten wachten, want we hebben wachtkamers voor ze gebouwd. Het wachten vinden we allemaal vervelend, zo vervelend, dat we het zoveel mogelijk proberen te voorkomen. Misschien gaat het daar wel mis?

Hoe slim een ziekenhuis ook georganiseerd is, we zullen er niet aan ontkomen dat een patiënt af en toe zal moeten wachten. Naast het richten van energie op het reduceren van de wachttijd, loont het dus te gaan werken met wachtverzachters.

Wanneer je erover nadenkt, heb je wachtverzachters in vele soorten en maten. Op Schiphol huren ze op de piekdagen theatergroepen in om wachtende passagiers te vermaken. In de Efteling krijg je informatie over de wachttijd (vanaf hier nog 30 minuten). Wanneer je toegang geeft tot internet, kan een groot deel van de patiënten zichzelf al vermaken. Het wachten kan ook heel nuttig zijn, wanneer je die tijd gebruikt om de patiënt voor te lichten met folders, video’s of ervaringen van andere patiënten.
Misschien kan je de patiënt wel verleiden tot patiënt participatie? Daarmee doel ik niet op het geven van een stoffer en blik, maar bijvoorbeeld het invullen van een vragenlijst, bijvoorbeeld over hoe je het wachten voor de patiënt aangenamer kan maken. Dan moet je daar natuurlijk wel mee aan de slag!